ทั้งๆที่นานมาแล้ว

posted on 22 Oct 2013 02:30 by supawidoii-b4 directory Fiction, Diary
ปวดนื้บ
 
ความรู้สึกปวดที่เดิมนื้บๆกลับมาอีกครั้ง
 
ปกติฉันก็เป็นเช่นคนทั่วไป ยินดีที่เห็นคนอื่นมีความสุข
 
แต่ไม่ว่าอะไรก็มีข้อยกเว้นกันทั้งนั้น
 
สาเหตุของอาการปวด เป็นสาเหตุเดียวกับอาการเจ็บเมื่อนานมาแล้ว
 
ฉันนึกสงสัยว่าฉันเป็นคนลืมยาก หรือในความจริงแล้ว ความรู้สึกเป็นเรื่องที่ลืมไม่ได้กันแน่?
 
มันเหมือนฉันดื่มเหล้าแก้วนั้นเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว และยังคงเมาค้างมาจนถึงทุกวันนี้
 
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันเลิกดื่มเหล้า
 
และฉันก็ไม่เคยบอก ว่าทั้งชีวิตจะดื่มเหล้าเพียงแก้วเดียว
 
หากการเมาค้างจากเหล้าแก้วเก่า ไม่ได้เป็นปัญหาในการดื่มแก้วใหม่
 
ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร 
 
แปลกดี. 
 
ไม่ใช่เหล้าแก้วแรก
 
ไม่ใช่เหล้าแก้วที่ดีที่สุด
 
แต่เป็นเหล้าแก้วที่เมานานที่สุด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คิดถึง.เคยรัก.ขอให้โชคดีและมีความสุข

หาย

posted on 16 Jul 2013 02:35 by supawidoii-b4 directory Fiction
หาย.. ฉันหายไป
ฉันเคยมีอยู่ ในวันนั้น
ฉันเคยมีที่อยู่ ในตอนนั้น
 
ฉันเคยสำคัญ
ฉันเคยโดดเด่น
 
..หมดเวลา
 
ฉันหายไป..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ในทางทฤษฎี ไม่เคยมีสิ่งใดหายไป
 
สิ่งต่างๆเพียงเปลี่ยนแปลงไป เมื่อถึงเวลาของมัน
 
แม้แต่ความทรงจำ ความรู้สึก
 
ต่อสิ่งสำคัญ ต่อเรื่องสำคัญ ต่อคนสำคัญ..
 
เมื่อถึงวันที่ความสำคัญไม่เท่าเดิม
 
เมื่อถึงวันที่เราเริ่มรู้สึกไม่อยากมีความทรงจำร่วมกับความสำคัญเหล่านั้น
 
เราไม่สามารถลืม..
 
เราลืมไม่ได้หรอก..
 
ลืมไปเลยน่ะ มันไม่มีหรอก  เพียงแต่ต้องให้เวลาเป็นตัวช่วย
 
เข้าสอดประสานในความทรงจำ เมื่อถึงเวลาที่สามารถนึกถึงเรื่องราวโดยไม่ส่งผลต่อความรูสึกมากนัก..
 
 
เมื่อนั้นอาจเรียกว่าเป็นช่วงคงตัว - ไม่ใช่ลืม - ไม่ได้หาย

FLAT : a way, away, always [Project Twitteen]

posted on 31 Dec 2012 14:14 by supawidoii-b4 directory Fiction

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีวันสิ้นปีค่ะ :)

โผล่หน้ามาได้สักที วันนี้มาพร้อมเรื่องสั้นที่ทำเป็นโปรเจคต์พิเศษกับชาวTwitteen {Twiiter + Exteen}

ที่เราดองไว้จนลืม (กราบขอโทษพรรคพวกด้วยจ้ะ แหะๆ Tongue out)

กับโปรเจคต์ Sounds of Music ที่นำเอาตัวโน้ตทั้ง 7 และบทเพลง Sound of Music มาร้อยเรียงเป็นเรื่องราว

ซึ่งเรารับผิดชอบตัวพิเศษที่นอกเหนือจากโน้ตทั้ง7ตัว นั่นคือ "แฟลต" นั่นเองค่ะ

โดยในทางดนตรี แฟลต (flat) หมายถึงระดับเสียงที่ต่ำลงจากปกติ หากจะระบุให้ชัดเจนก็คือ ระดับเสียงที่ต่ำลงทีละครึ่งเสียง (semitone) เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ ♭ 

 

เรื่องสั้นของเราอาจเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวไปสักหน่อย..  ฝากไว้ในอ้อมใจกันด้วยนะคะ Cool

 

 

 

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

 

 

 

 

 

FLAT : a way, away, always

 

 “แก.. ผลกรีฑาสีเราได้เหรียญทองว่ะแก๊..” หญิงสาวป้องปากบอกชายหนุ่มที่อีกฟากของสนามฟุตชอลด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ท่าทางดีอกดีใจของเธอทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเข้ามาสานต่อบทสนทนา 

“กรีฑาเหรอ.. เอ๊ะ สีเราส่งใครลงน่ะ?”  

“น้องฟาไง.. ที่หัวฟ้าๆแต่โรงเรียนไม่ยักว่าอะไร”

เขาอดไม่ได้ที่จะไม่หัวเราะกับคำคุณศัพท์ขยายนามน่าเตะนั่น ก่อนจะพูดต่อ “อ๋อ เด็กนั่นน่ะเหรอ ดีๆๆได้เหรียญกับเค้ามั่งค่อยชื่นใจหน่อย.. แล้วนี่ลี่จะไปไหน”

“ไปเชียร์บาสต่อน่ะ.. แฟลตก็ว่าไป คอยดูนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผลขบวนออก เราก็ต้องได้!” หญิงสาวประกาศด้วยความมั่นใจ เขาเห็นประกายในดวงตาเธอ ขบวนพาเหรดแฟนซีปีนี้เป็นสิ่งที่เธอหวัง ..เขารู้ ..รู้ดี จากการที่เธอตั้งใจทำมันมาตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือน ..เกือบหนึ่งเดือนที่เขาเองก็อยู่กับเธอทุกวัน

“เอ้อ แล้วแฟลตจะไปไหนต่อ”

“สนามเปตอง ว่าจะไปดูน้องมันหน่อย จะแข่งแล้วเนี่ย”

“แหม  จะรีบไปหาบิวล่ะซี่ แน่ะๆๆๆ” เธอเอ่ยปากแซวเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผละไปอีกทาง

ใช่.. เขาเองก็จะไปหาบิว หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเขา ติดตรงที่เขาไม่ได้รีบร้อนเท่าไหร่ พลางนึกแปลกใจที่ตอนนี้ตัวเขาเองอยากไปสนามบาสมากกว่า

 

1 เดือนที่แล้ว..

“เฮ้ยยยยยย  ฟังกันหน่อยดิวะ!!  สรุปจะทำขบวนที่ไหนกัน ห๊ะ!!” ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือห้องเรียนที่สุดแสนจะวุ่นวาย กับเด็กหญิงม.ปลายยืนแหกปากเย้วๆอยู่หน้าห้องพร้อมหน้าตามู่ทู่แสดงออกถึงอารมณ์ที่เริ่มจะมาคุ

“ถ้าไปบ้านเค้า มันก็จะสะดวกหน่อยตรงที่อยู่ใกล้ตลาด ใกล้ที่ตั้งขบวน แต่พวกแกจะสะดวกกันรึเปล่า?  มีใครเสนอที่อื่นมั้ย?  ไม่งั้นจะมาหาว่าบังคับ ไม่พอใจทีหลังไม่ได้นะ.. จะทำไรก็รีบๆกันหน่อย เวลามันหมดไปทุกวันๆเนี่ยรู้กันมั่งมั้ย..”

“เออๆ~!!  รู้แล้วๆ บ่นเป็นคนแก่ไปได้!” ..จริงอย่างที่เพื่อนว่า แฟลตเองก็นึกเห็นด้วยที่เธอออกจะขี้บ่นไปหน่อย แต่ทำไงได้ เวลาก็ใกล้เข้ามามากอย่างที่เธอว่าจริงๆ

“ก็ทำบ้านลี่แหละ.. ง่ายดี ไม่เสียตังค์ด้วย” ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น..

สรุปแล้วการประชุมโช้งเช้งในวันนั้นเองที่เป็นเหตุให้ตอนนี้แฟลตและพรรคพวกเกือบครึ่งห้องเรียน ยกโขยงมาโช้งเช้ง ณ ที่แห่งใหม่—บ้านของเธอ หญิงสาวขี้บ่นที่ตั้งใจทำงานนี้ไม่แพ้ใคร

“เฮ้ย เดี๋ยวแกขึ้นโครงนะ ไปหาสุ่มไก่มาแปะเปเปอร์มาเช่..”

“ฝ้ายๆ อันนี้เป็นผังขบวน ฝ้ายเอาไปแปะผนังให้หน่อยนะ..”

“ชูวิทททททททท!!  เค้าให้แกมาพ่นสี ไม่ใช่ให้มานอนกินขนมตากพัดลม!! ..”

.”แฟลต.. แล้วนี่แกนั่งว่างทำอะไร..  แฟลต.. เฮ่ย! ไอ้แฟลต!”

“ห๊ะ?? อะไร.. ทำไมนะ?” เขามัวแต่นั่งเหม่อฟังเธอสั่งการเสียจนเพลิน จนลืมสังเกตไปว่า.. ถึงตาเขาที่ต้องรับคำสั่งบ้างแล้ว

“ว่างใช่มะ?? “

“ก็.. ยังไม่มีงานนะ”

“บิวมายัง?”

“ยัง.. ทำไม?”

“ก็ว่าจะให้ไปซื้อของให้หน่อย  เนี่ย. ลิสต์ไว้ให้แล้ว”  ลี่ว่าพลางยื่นกระดาษรายการวัสดุอุปกรณ์ให้

“โห.. เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ไปคนเดียวไม่ได้หรอก”  แฟลตพูดขึ้นหลังจากประเมินคร่าวๆด้วยสายตาจากลายมือยุกยิกบนกระดาษแผ่นนั้น

“ก็ถึงบอกให้รอบิวไงเล่า..”

“ทำไมต้องรอ?..”

“ห๊ะ..?” ประโยคคำถามน้อยๆ กับสายตานั่นทำเอาหัวใจเธอกระตุกไปวูบหนึ่ง

“ก็ ของต้องใช้ไม่ใช่เหรอ มัวรอกันแล้วเมื่อไหร่จะได้ทำล่ะ”

“อ้อ..  เออ..  ก็จริง”  เธอลอบถอนใจเล็กน้อย หลังจากทราบเหตุผลของเขา “..งั้นแกจะไปซื้อเลยป่ะล่ะ?”

“ไปดิ  ป่ะ..” แฟลตคว้ากุญแจรถ ลุกขึ้นยืน แล้วส่งรายการสิ่งของที่ต้องซื้อให้เธอ  เธอรับมันไปอย่างงงๆ

“เอ้า.. แฟลต.. เฮ่ย แกไม่เอารายการไปแล้วจะซื้อได้เหรอ เยอะนะ จำหมดรึไง?”

“ใครว่าจะจำล่ะ..  ลี่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่รึไง.. ไปด้วยกันสิ จะได้ช่วยถือของ”

“เอ๊า.. เอ๊อะ.. เอ้อ ไปก็ไป..”

.... นับตั้งแต่วันนั้น บ้านของลี่ก็มีผองเพื่อนมากมาย ไปช่วยกันทำความฝันของทุกคนให้เป็นรูปเป็นร่าง แม้ความฝันนี้จะแชร์กันหลายคนไปหน่อย เมื่อถึงขั้นตอนการกลั่นความฝันออกจากหัวให้สักคนให้เป็น ’ของจริง’ ของทุกคน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการปรับเปลี่ยน ปรับแต่ง ปรับปรุงกันจนเข้าที่เข้าทาง และเป็นที่พอใจของทุกคน  แม้บางครั้งระหว่างทางจะเกิดความขัดแย้ง บางคนอาจไม่พอใจในฝันอีกคน เจ้าของฝันบางคนก็ดื้อรั้นจนเกินกว่าจะยอมให้ใครต่อใครมาบงการฝันของตัวเอง แต่สุดท้าย ก็ได้ชิ้นงานผสมปนเปออกมาทุกครั้ง ซึ่งนั่นเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่า ทุกคนเป็นเจ้าของความฝันขบวนยาวนี้ร่วมกัน สร้างมาด้วยกัน ..คาดหวังร่วมกัน   

วันเวลาผ่านไป ขบวนแฟนซีกีฬาสีของทุกคนพัฒนาขึ้นทุกวัน พัฒนาไปพร้อมๆกับความสัมพันธ์ของคนในห้องที่แน่นแฟ้นมากขึ้น ..และความสัมพันธ์ของบางคนที่พัฒนาจนผิดปกติ..

เธอรู้.. ว่ามันไม่ควร แต่เธอจะโทษอะไรได้?  ฝน? อากาศหนาว? ดาว? มาม่าคัพ?

เขาเองก็รู้.. รู้ว่าผิดอยู่เต็มประตู แต่เห็นคงจะมีเพียง ‘ ความสัมพันธ์ ’ นี่แหละที่พัฒนาแล้วย้อนกลับไม่ได้

เมื่อถึงกำหนด ขบวนเรียบร้อยทันเวลา  เพื่อนๆทั้งห้องแปรสภาพเป็นทีมงานชั้นยอด ที่แม้ไม่มีประสบการณ์  แต่ความตั้งใจเต็มเปี่ยม สต๊าฟคุมขบวนด้วยความตั้งใจ แม้จะเหนื่อย ร้อน  น้องดื้อแค่ไหนก็ไม่หวั่น ช่างภาพเก็บภาพอย่างไม่กลัวเปลืองเมมโมรี่ ผู้ร่วมขบวนยิ้มแย้มอย่างลืมเรื่องทุกข์ของตัวเอง ทุกคนอดทน.. เพื่อประคับประคองความฝันที่ใช้ร่วมกันไปให้ถึงที่ วันแห่งการรอคอย จบลงอย่างราบรื่นตามที่ทุกคนตั้งใจ  เสียงชื่นชมหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ที่พวกเขาต้องทำเหลือเพียงแค่รอ..  รอคำตัดสินอันเป็นที่สิ้นสุดของคณะกรรมการ

กิจกรรมกีฬาสีทั้งสามวันดำเนินไปอย่างไม่รีบเร่ง มีเพียงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ที่มากขึ้นจนคนในห้องเริ่มสังเกตแต่ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันสุดท้ายของกิจกรรมกีฬาสี –วันที่กีฬาทุกชนิดเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ วันประกาศผลรางวัลทั้งหมด  วันแห่งเกียรติยศ และบทสรุปของความตั้งใจที่ทุกคนลงทุนลงแรงกันมาทั้งเดือน

เสียงกลองทอมดังสนั่นไปทั่วทั้งโดม นักเรียนทั้งโรงเรียนที่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะไปเป็นนักกีฬา กองเชียร์ และกองหนุนต่างพากันมารวมตัวกันที่โดมแห่งนี้ แบ่งแยกตามสี เพื่อรอฟังประกาศผลสรุปทั้งหมดของกิจกรรมกีฬาสี  บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความครึกครื้นสนุกสนาน เสียงผู้ประกาศบนเวทีดังสลับกับเสียงโห่ร้องดีใจของเจ้าของรางวัล..

“..และแล้วก็มาถึงรายการที่ทุกท่านรอคอยนะครับ!! ผลการประกวดขบวนแฟนซีกีฬาสีประจำปี 2555 อยู่ในมือผมแล้ว!!!”

สิ้นเสียงผู้ประกาศรางวัล ทุกคนต่างพากันเงียบสนิท  แทบกลั้นหายใจ

“และสีที่มีผลคะแนนรวม ประเภทขบวนแฟนซีมากที่สุดก็คือ.. ! “

“ลี่ๆๆๆ มานี่ๆ” เพื่อนสาวคนหนึ่งลากตัวเธอมายังที่ที่เพื่อนๆต่างพากันรวมตัวกันเพื่อร่วมลุ้นผลรางวัลแห่งความตั้งใจนั่น

“คือ..!” ผู้ประกาศยังคงยื้อเวลา เพิ่มความกดดันแก่ผู้คนทั้งโดม

“แฟลต..  มานี่หน่อย” จู่ๆบิวก็พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบพร้อมกับเดินนำออกไป

แฟลตหันมาสบตาลี่.. เขารู้ว่าเธอไม่สบายใจ สายตาเธอเป็นกังวล ทั้งเรื่องบนเวที และ เรื่องในหัวใจ

“คือ..!”

แฟลตเดินออกไป ลี่บีบมือเพื่อนข้างกายไว้แน่น มือเธอชื้นเหงื่อ สายตาเธอจับจ้องผู้ประกาศผลพร้อมคิ้วขมวดน้อยๆ

“คืองี๊นะแฟลต..”  บิวเอ่ยขึ้น ณ จุดห่างไกลผู้คน สาธยาย แจกแจงเหตุผลและความรู้สึก

แฟลตเอง ก็ได้แต่นิ่งฟัง

“เอางี๊ดีกว่านะครับ ทุกคนดูเครี๊ยดเครียด.. เรามาเต้นกันสักเพลงดีกว่าเนาะ”

ท่าทางทีเล่นทีจริงของผู้ประกาศผล ทำเอาคนทั้งโดมโห่ร้องด้วยความขัดใจ

“ครับๆๆ ครับคร้าบบบ  ไม่เอาก็ไม่เอาคร้าบบ  ฮ่าๆๆ ไอ้ผมก็ไม่อยากให้ทุกคนเครียด ปั๊ดโธ่..”

“อีลี่!! มึงทำน้ำตาคลอเบ้าทำไม!?”

“โห่มึง...  กูลุ้นนนน” คำตอบนั้นทำเอาเพื่อนทั้งวงมองหน้ากันเลิ่กลั่กพร้อมระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ไกลออกไปนอกวงเพื่อนๆ แฟลตยังคงนิ่งฟังผู้หญิงตรงหน้าอย่างอดทน

“ไม่ว่าจะยังไงนะแฟลต.. ขอบคุณมากที่ผ่านมา และเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของแฟลต.. คือบิวเอง..”

“บิวจะพูดอะไร?” แต่ความอดทนของคนเรามันก็มีไม่มากนัก

“และสีที่มีผลคะแนนรวม ประเภทขบวนแฟนซีมากที่สุดนั้น.. ก็...... คือ.. !!” เสียงผู้ประกาศบนเวทีดังขึ้น

“สีชมพูครับ!!!” จบการรอคอย เสียงเฮของชาวสีชมพูดังสนั่นไปทั่วทั้งโดม

“เลิกกันเหอะ..” เสียงหญิงสาวตรงหน้าดังขึ้นตอบสนองเขาเช่นกัน บิวเดินกลับเข้าไปสมทบกับเพื่อนๆในโดม..              

น้ำตาแห่งความผิดหวังของหญิงสาวร่วงเผาะ มือของเธอเย็นเฉียบ..

“อีลี่..” เพื่อนๆได้แต่กอดปลอบใจ

“ทำไม.. ทำไมวะ?  ทุกคนเค้าก็พูดกันทั้งนั้นว่าเราน่าจะได้!!”

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ.. ทุกคนปล่อยให้เธอร้องไห้ แน่นอนทุกคนต่างก็เสียใจและผิดหวัง แต่ถ้าจะมีสักคนที่ร้องไห้ประดุจรวบรวมความผิดหวังของทุกคนไว้ที่ตน ใครคนนั้นก็คงจะเป็นเธอ  เสียงประกาศบนเวทียังคงดังต่อไป แต่ไม่มีใครใส่ใจจะฟังแล้ว

บิวเพิ่งจะสะสางเรื่องที่เธอค้างคาใจ

ลี่ไม่สามารถควบคุมน้ำตาให้หยุดไหลได้

แฟลตสับสนงุนงงที่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวจากคำพูดกระทบกระเทือนจิตใจที่บิวเพิ่งเอ่ย

เย็นวันนั้น.. จบลงที่ร้านหมูกะทะ 

ทุกคนเฮฮาต่อกัน แม้จะเพิ่งผ่านความผิดหวังมาหมาดๆ แต่เมื่ออยู่ด้วยกัน บรรยากาศและพวกพ้องจะช่วยรักษาแผลได้

ไม่มีใครรู้ว่าบิวกับแฟลตออกไปคุยอะไรกัน ..ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มกว้างและเสียงโวยวายของลี่จะมีอะไรค้างคาอยู่

ทุกคนหยอกล้อ พูดคุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กลุ่มคนที่ผ่านพ้นประสบการณ์มาด้วยกัน ย่อมเข้าใจกันและกันมากขึ้น

ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านตามเวลาที่สมควร ร้านหมูกะทะกลายเป็นพื้นที่ฟื้นฟูแผลใจของทุกคนได้ในเบื้องต้นรวมไปถึงเชื่อมทุกคนไว้ด้วยกลุ่มหมอกความสัมพันธ์ ยืนยันด้วยภาพถ่ายใบนั้น ที่ทุกคนยิ้มให้กล้องอย่างเปิดเผย และภาพถ่ายอีกใบ ที่ทุกคนยิ้มให้กันอย่างจริงใจ

......................

..............

.........

...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ลี่ไม่แปลกใจเมื่อเห็นเบอร์โชว์ที่หน้าจอ

“ฮัลโหล” ลี่กรอกเสียงลงไป

“จะนอนรึยัง?” แฟลตเอ่ยถาม

“จริงๆก็นอนอยู่นะ..”

“เหรอ..  เมื่อเย็นไม่มีใครร้องไห้ใช่มั้ย?” แฟลตถามกลั้วหัวเราะ

“โห่.. ตาบวมเป็นลูกปิงปองแล้วเนี่ย  ไม่น่าเลยๆ” เสียงพูดคุยอย่างร่าเริงนั่นทำให้เขาสบายใจขึ้นมาได้เปลาะหนึ่ง

เธอคุยกับเขาเช่นนี้บ่อยครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่แน่ใจ ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรกันแน่

เขาเองก็รู้สึกผิดต่อคนรักเก่าอยู่เล็กน้อย ที่ไม่อาจแน่ใจ ว่าจริงๆแล้วเธอจากไปเพราะอะไร และแน่นอน เขารู้สึกผิดกับเธอที่ไม่สามารถยืนยันระดับความสัมพันธ์ให้กับเธอได้

 

 

..บางที เธอควรลดความสำคัญของตัวเองลง เพื่อจะได้ไม่คาดหวังอะไรมาก และอยู่อย่างเป็นสุขกับปัจจุบัน

..บางที เขาควรลดความสำคัญของคนรักเก่า เมื่อเธอเลือกจากไปแล้ว ก็ไม่ควรให้เธอมาเป็นสาเหตุของความลังเลที่มีต่อผู้หญิงปลายสาย

 

หรือบางที.. คนทั้งคู่ควรลดระดับความสำคัญของผู้คนรอบข้าง ..ไม่มีใครรู้ความจริงของใจได้ดีกว่าพวกเขา อาจจะอึดอัดจากสายตากังขาของผู้คนบ้างนิดหน่อยหากจะเปิดเผย.. แต่เมื่อเรื่องเป็นแบบนี้ คงจะดีกว่าหากปล่อยให้เวลาได้พาไป..  และปล่อยให้ใจหาคำตอบ

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ติดตามเรื่องราวของโน้ตตัวอื่นๆได้ตามนี้เลยค่ะ :)

 

โด - http://tunnylifehere.exteen.com/
เร - http://bluezy.exteen.com/
มี - http://khaikakai.exteen.com/
ฟา - http://kefron.exteen.com/
ซอล - http://towhubod.exteen.com/
ลา - http://little-frog.exteen.com/
ที - http://cho-run.exteen.com/
ชาร์ป - http://koiwachira.exteen.com/

แอนด์ เดอะ แฟลต จิ๊บลิ - http://supawidoii-b4.exteen.com/

 

 

 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ Embarassed