แด่มนุษย์ผู้เจริญวัย
cc:มนุษย์ผู้เยาว์วัย
ผู้ใหญ่ที่เรียกตัวเองว่าพ่อแม่ ..ผู้ปกครอง
พวกเขาเหล่านั้นเคยเป็นเด็กกันไหมนะ?
พวกเขาเคยร้องไห้งอแงอยากกินขนมกันไหมนะ?
พวกเขาเคยดีดดิ้นวี้ดว้ายอยากได้ของเล่นกันไหมนะ?
พวกเขาเคยมีความคิดแบบอินดี้สุดๆกันไหมนะ?
พวกเขาเคยแอบเอาของสุดเจ๋งไปอวดเพื่อนที่โรงเรียนไหมนะ?
พวกเขาเคยถูกพ่อแม่ของพวกเขาทิ้งขว้างไหมนะ?
เวลาที่พวกเขาถูกขัดใจ พวกเขารู้สึกยังไงกันนะ?
พวกเขาเคยเป็นวัยรุ่นไหมนะ?
พวกเขาเคยต้องการอิสระไหมนะ?
พวกเขาเคยได้รับคำพูดรุนแรงจากคนที่พวกเขารักที่สุดไหมนะ?
พวกเขาเคนต้องร้องไห้หนักเท่าฉันไหมนะ?
แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาจะตาบวมเป็นลูกปิงปองเหมือนฉันหรือเปล่า?
พวกเขาเคยโหยหาคำปลอบโยนกันบ้างไหม?
พวกเขาเคยต้องการอ้อมกอดอุ่นๆในบางเวลาบ้างหรือเปล่า?
พวกเขาจะรู้บ้างไหม ..ว่าแค่สัมผัสเบาๆบนหัว มันมีผลต่อความรู้สึกขนาดไหน?
พวกเขาเคย ....... บางหรือเปล่า?
แล้วถ้าเคย ,,จนถึงวันนี้ พวกเขาจะยังจำมันได้ไหมนะ?
ผู้ใหญ่ที่เรียกตัวเองว่าครู ..ผู้บริหาร ..บุคลากรทางการศึกษา
..เคยก่นด่าวิธีการสอนของครูของพวกเขาไหมนะ?
..เคยโอดครวญเวลาได้งานหนักๆหรือเปล่า?
..เคยกล่าวโทษระบบการศึกษากันไหม?
..เคยลอกการบ้านเพื่อนหรือเปล่า?
..เคยถูกผู้สอนดุด่าบ้างไหม?
..เคยก่ออคติเล็กๆในใจต่อใคร หรือวิชาไหนบ้างหรือเปล่า?
..เคยรู้สึกเสียหน้าเมื่อยามถูกประจานบ้างไหม?
..เคยรู้สึกแย่สุดหัวใจเมื่อโดนจิกกัดบ้างหรือเปล่า?
..เคยเบ้ปากใส่ถ้อยคำสวยหรูที่ลอยล่องนั่นไหมนะ?
ถ้าเคย ...พวกเขาจะลืมมันไปหรือยัง?
หากวัยเด็กของนักการเมืองบางคนเคยคิดว่า "พวกมึงโกง ใครๆเขาก็รู้
ทุกวันนี้จะแปรเปลี่ยนเป็น "กูโกง ..ใครเค้าไม่รู้หรอก" ไหมนะ?
หากวัยเด็กของครูผู้สอนบางคนเคยคิดว่า "ต้องตั้งใจเรียน ..จะได้มีความรู้ ได้คะแนนดีๆ"
ทุกวันนี้จะกลายเป็นว่า "ตั้งใจไปก็เท่านั้น ..ใครเรียนพิเศษกับฉัน มันผู้นั้นเท่านั้นที่ได้เกรด4" กันหรือเปล่า?
หากวัยเด็กของนักข่าว ความคิดของเขาบางคนคือ "ต้องตรงไปตรงมา ..ยุติธรรม จริยธรรม"
ตอนนี้จะยังคงเป็นแบบนั้นอยู่หรือไม่?
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในวัยเด็ก ความคิดอ่านของใครๆยังคงเป็นสีใกล้ขาว ..แล้วทุกวันนี้เล่า เป็นสีอะไร?
เด็กทุกวันนี้ตื่นสายกว่าวันฉันเป็นเด็ก.. ปลุกยากปลุกเย็นกันนัก --ทำไมล่ะ?
หรือเพราะอะไรๆมันง่ายเกินไป
วันนี้
ไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ไม่ต้องรีบกลับบ้าน ...ก็มีการ์ตูนดู
วันนั้นอันไกลโพ้น
ต้องรีบตื่น.. เพราะหากสายจะพลาด มารูโกะ ชินจัง เบ้นท์โบ้ท พิงค์แพนเตอร์ เจ้าขุนทอง ทุ่งแสงตะวัน
ต้องรีบกลับบ้าน.. เดี๋ยวไม่ทัน เทเลทับบี้ บ้านเด็กดี กล้วยหอมจอมซน เพื่อนแก้วเจ้าปัญญา อิคคิวซัง โดเรม่อน
วันนั้นอีกที
สังคมเคยดีกว่านี้ ..ในความคิดฉัน
วันนี้อีกครั้ง ...
เพื่อนร่วมสายชั้น น้องร่วมสถาบันหลายคน มีโอกาสกลายเป็นพ่อแม่คนสูง..
บางคนกำลังจะเป็น.. บางคนกำลังเป็น.. และบางคนเป็นมานานแล้ว..
หลานฉันบางคนลืมตาดูโลกตั้งแต่ฉันกำลังเรียนเรื่องแมทริกซ์
บางคนดิ้นในท้องแม่ตอนฉันเรียนลอการิทึม
บางคนหัดเดินตอนฉันเรียนสมบัติของคลื่น..
แล้วพ่อแม่ของหลานฉัน ..จะทำอย่างไร
แล้วผู้ใหญ่ในสังคม ... จะคิดอย่างไร
**********
หากฉันได้รับสายตาเคลือบแคลง เมื่ออธิบายเรื่องระบบสืบพันธุ์มนุษย์อย่างละเอียด
หากฉันได้รับถ้อยคำถากถาง เมื่อพูดคุยเรื่องการคุมกำเนิดอย่างเห็นภาพจนเกินไป?
หากฉัน...........................................................................................................
หากฉัน...........................................................................................................
หากฉัน...........................................................................................................
นี่ไม่ใช่เรื่องที่สังคมทุกวันนี้ควรรู้หรอกหรือ?
ในวันที่สื่อลามกหาดูได้ง่ายกว่าหนังสือวิชาการเนี่ยนะ?
ในวันที่ผลการค้นหาของคำว่า "ม.ต้น" และ "ม.ปลาย" กลายเป็นช่องทางบำเรอกามารมณ์?
หากเยาวชนทุกคนคิดได้คงจะดี
แต่หากคิดได้กันจริงๆ ฉันจะมีหลานไหม?
ขออภัยหากเอนทรีนี้หนักเกินไป ..
..จริงๆแล้วไอ้82คะแนนนี่เราว่ามันเจ๋งแล้วนะ
